Fryslân boppe (en wat er de afgelopen maanden nog meer gebeurd is) ...

 Ik heb een tijdje niets van me laten lezen. Niet omdat ik geen zin had hoor, maar ik had gewoon weinig nieuws te vertellen.
Kort na mijn laatste blog heb ik begin februari het beloofde pak sneeuw gekregen waar ik zo naar verlangde, maar werd op diezelfde dag loops zodat ik toch beperkt werd in mijn gaan en staan. Natuurlijk mocht ik wel los in de tuin, maar zodra we buiten het hekje gingen werd ik aangelijnd en kwam ik daar niet meer vanaf. Jammer, maar daar zal ik me naar moeten schikken. Ik zal Aimée vragen wat fotootjes hiernaast te plaatsen die in februari in de sneeuw genomen zijn. Er zijn er natuurlijk weer veel meer genomen, maar dit zijn échte actiefoto's van mij.

's avonds bij Dennis op schoot

Molly & Maywen 17mrt2012

In maart heb ik mijn eerste show van 2012 gelopen in Hazerswoude-Dorp. Achteraf was deelname aan deze tentoonstelling wat ongelukkig gekozen. Kort nadat ik loops ben geweest, ben ik nooit op m'n best en die lieve Slowaakse keurmeester, meneer Kanas, zag dat ook. Het was wel een leuke show, want ik was niet de enige Glen in het gebouw. Molly, op haar stamboom heet zij Fiona, was er ook en samen zijn wij geëindigd met een Zeer Goed. Molly 1 en ik 2.

Normaal heb ik na een hondententoonstelling altijd even een tijdje rust en hoef ik niet dagelijks te trainen met Aimée, maar na Hazerswoude bleef zij doorgaan met mijn loopoefeningen aan de gewone en showlijn en op 9 april mocht ik nogmaals laten zien hoe ik kan showen voor een keurmeester en me kan misdragen in een erering...

De Paashondenshow is voor mij geen nieuw terrein. Hier liep ik, toen ik 9 maanden en 3 dagen jong was mijn eerste echte hondententoonstelling en laat het nu wezen dat ik hier, in Leeuwarden, mijn laatste CAC/CACIB-puntje behaal voor de Nederlandse Kampioenschapstitel! Aimée was natuurlijk hartstikke blij met dit resultaat en ook Dennis was best wel trots op ons. Mij kan het natuurlijk helemaal niet boeien en dat heb ik laten zien in de erering van de Rasgroep Terriers. In de voorkeuring had ik me al misdragen door naar die leuke mevrouw de keurmeester te springen die zo vrolijk naar mij toe gelopen kwam en toen wij uiteindelijk op het groene tapijt ons ererondje mochten lopen, heb ik het publiek geanimeerd met mijn GLEN-zit. Ik ben dan misschien niet de mooiste geworden in de hele rasgroep, ik heb in ieder geval iets gedaan waardoor ik mij kan onderscheiden van al mijn andere mooie terriërvriendjes en -vriendinnetjes!

Mijn keurverslag van keurmeester mevrouw B. von Kralik: Zwei und halbjahrige Hundin. Perfekter Kopf. Starke, tiefe Brust. Sehr guter Fron. Bester Hinterhand. Feste obere Linie. Im Moment etwas abgehahrt. Flott und frei in der Bewegung. 
1U/CAC/CACIB/BOB (en hiermee Nederlands Kampioen!)

Mijn laatst behaalde trofeeën

Hoogtepunten van de afgelopen weken

Schone slaapster

Al enige tijd heb ik niets van mij laten lezen, maar dat betekent niet dat ik niets gedaan, ondernomen of beleefd heb hoor! Nee, in tegendeel; mijn dagen zijn volop gevuld en soms is het zelfs zo druk, dat ik al vroeg in de avond spontaan middenin de kamer in slaap val om alles wat die dag gebeurd is in mijn dromen te verwerken.

Het grootste hoogtepunt van de afgelopen weken is voor mij toch echt de sneeuwval van zondagavond. Okay, het was niet het dikke pak waar ik zo op gehoopt had, maar van dat laagje wat gevallen is heb ik vandaag nog steeds plezier! Ieder moment dat ik de kans krijg de tuin in te schieten pak ik aan om heerlijk te rollen en kronkelen door het bevroren gras met hier en daar nog een laagje hard geworden sneeuw. Ik kan daar zo van genieten, dat ik er spontaan geluid bij moet maken... Ja, ik kraai, snuif, kreun en kef van genot als ik alle delen van mijn lijf, van kop tot staart, een sneeuwscrub geef. Als ik daarna weer binnenkom, word ik afgedroogd met een lekkere, ruwe, warme handdoek. Dat vind ik ook niet verkeerd...

Maywen begroet de ochtendzon

Joepie, de eerste sneeuw

Een ander hoogtepunt, waarvan ik nog steeds niet weet of ik dit nu wel een hoogtepunt moet noemen, was mijn bezoek afgelopen woensdag aan de hondenkapper. Ik vind het helemaal leuk om James (mijn papa) te zien en met hem te spelen. Zou hij eigenlijk wel weten dat hij mijn vader is? Vast wel, want hij is altijd erg lief en leuk naar mij, alhoewel hij vorige week wel aan mij moest snuffelen op plaatsen waar ik dat liever niet heb, maar als ik dan een grom geef, is hij direct vertrokken. We spreken dus in ieder geval dezelfde taal...

Voor de plukbeurt

Weer strak in't pak

Ik weet ondertussen dat wij niet helemaal naar Nijmegen rijden om mij te laten spelen met James... Willy, James' bazinnetje, is hondenkapster en zij verzorgt mijn vacht. Mensenlief, wat was het hard nodig dat ik geplukt moest worden! Willy is wel bijna 5 uur bezig geweest om mij weer een beetje fatsoenlijk te maken, maar het resultaat mag er dan ook zijn. Ik ben weer keurig gesoigneerd en koud, nee, ik heb geen last van de kou. Dit korte vachtje is ideaal bij deze weersomstandigheden, want ik heb geen last van sneeuwklonten die aan mij blijven hangen...

Let it snow...

Maywen en Merlin 19 december 2010

Een echte Glen, zo is bekend, is dol op sneeuw en al dagenlang hoor ik dat woord op de radio en zie het op tv. Dikke, hele dikke pakken sneeuw... Ik wacht dan ook met smart op die heerlijke, koude, witte vlokken die uiteindelijk een flink pak vormen waarin ik lekker kan graven en rollen. Helaas valt die sneeuw niet hier, nee, hier valt alleen regen en is alles drassig en modderig. Niet dat ik daar vies van ben hoor, want dat rolt ook lekker, maar ik verlang nu naar die knisperende, koude ondergrond. Mijn lichaam en vacht zijn er klaar voor. Zo gaat dat in mijn natuur...

In december 2010 hebben wij voor het laatst een flink pak sneeuw gehad en later in januari 2011 nog een keer. Ik heb toen, samen met mijn vriendje Merlin, genoten tot wij, omdat we bibberden weer naar binnen moesten. Zodra wij weer een beetje opgedroogd waren, wilden we weer naar buiten en zo ging het de hele dag door.

Mensen, ik wil nu sneeuw!

Een snoepje om ons naar binnen te lokken

I feel pretty, oh so pretty...

Een rondje lopen tijdens de raskeuring

Een heel oud liedje van Julie Andrews uit de West Side Story (1961). Zelfs Aimée was toen nog niet geboren en toch ken ik de melodie uit mijn hoofd. Om niet te zeggen: het is mijn lijflied én zeker tijdens hondententoonstellingen...
Afgelopen zaterdag, 10 december 2011, heb ik deelgenomen aan de Kersthondenshow te Wijchen. De dag ervoor was ik door Aimée flink onderhanden genomen. Mijn vacht is momenteel vrij lang, dus gevoelig voor klitten en viltjes. Hoewel ik er niet zo mee zit, mag ik van haar niet als voddenbaal rondlopen, dus werd er geborsteld, gekamd en een beetje geplukt: een hondententoonstelling is tenslotte een schoonheidswedstrijd!
We vertrokken vroeg van huis en omdat het regende en de auto buiten de poort stond, heeft Dennis mij ingepakt in een lekkere deken en naar de auto gedragen. Dit ben ik niet gewend hoor en hoewel ik het fijn vind verwend te worden, loop ik dat stukje liever zelf. Dan kan ik nog even snuffelen en mezelf vies maken, maar ik geloof dat ik daarom gedragen werd...

Kelsey heeft de handrem erop

Onderweg naar Wijchen zijn wij even gestopt om Geesje en Kelsey op te halen. Kelsey is net als ik een Glen-meisje: zij is alleen een stukje jonger dan ik en heeft 7 december haar eerste verjaardag gevierd. Wij kunnen goed met elkaar overweg en als zij zich een beetje onzeker voelt, zoekt ze steun bij mij. Kelsey Fiederelsie, zo wordt zij genoemd door haar baasje Geesje, is een mooi brindle teefje die nog 1 puntje nodig heeft voor haar Nederlandse Jeugdkampioen titel. Helaas had zij er zaterdag geen zin in. De vloer van het Olympic Sportcentrum is voor sommige honden heel vervelend en glad om op te lopen en we konden duidelijk zien dat Kelsey daar last van had. Jammer hoor, maar de volgende keer gaat het vast beter! Wij zijn tenslotte Terriers en wanneer ons iets niet aanstaat, laten we dat merken.

Netjes staan voor de keurmeestertafel

Ik was helemaal in mijn element en dat zag de keurmeester, meneer Ritz uit Duitsland, ook. Ik liet zien dat ik mooi en lekker kan lopen, maar ook heel mooi kan staan en mooie tandjes heb. Meneer Ritz moest lachen toen ik op tafel stond. Aimée zei me dat ik moest lachen toen hij mijn gebit wilde bekijken, dus ik heb netjes meegewerkt. Ik ontving het volgende keurrapport van hem:

Kräftige, substanzvolle Hündin. Korrekter Kopf. Hals & Schülter sehr gut. Tiefe Brüst. Feste Rücke. Gut gemuskelte Hintenhand. Harshes Deckhaar. Freies Gangwerk, hinten Hackeneng. 1U/CAC/CACIB/BOB 

De beste plek om te wachten

Die leuke meneer verdient een kus

Toen begon het eindeloze wachten (bijna 7 uur!) op de erekeuring en de erering. Pfff, jongens wat doen jullie me aan! Het is toch algemeen bekend dat een Glen in een ring tussen deze keer 27 andere terriërsoorten zich clownesk zal gedragen. Nou, om die eer hoog te houden heb ik bij de voorkeuringen voor de erering keurmeester Th. van der Horst een kus op zijn voorhoofd gegeven. Ik ben normaal gewend op tafel betast te worden, maar in deze keuring moest ik op de grond blijven staan en maakte meneer Van der Horst zich klein. Tja, dat moet je vooral naar mij doen, ik denk dan dat er met mij gespeeld gaat worden! Gelukkig kon deze keurmeester een beetje Glen-affectie waarderen.

Hier doe ik het voor

In de erering

Al met al heb ik weer een hele leuke dag gehad en kijk uit naar de hondententoonstellingen die voor mij in 2012 op het programma staan!

Say cheese....

lachen 241111

10 December is het weer zover. De laatste hondententoonstelling van het jaar is altijd de Kerstshow in Wijchen en ik ben ingeschreven om deel te nemen. Samen met mijn vriendinnetje Kelsey zijn wij de enige Glens en wij zullen als eerste ras de ring in mogen. Dat is op zich best prettig, want dan ligt er nog niet zoveel lekkers van mijn voorgangers op de grond wat ik wil en moet opruimen! Deze keer worden wij gekeurd door een Duitse keurmeester en die staan er om bekend dat zij heel erg op gebitten letten. Nu heb ik een goed bekkie met tanden en heb ik (natuurlijk) al mijn elementen, maar een vreselijke hekel aan vreemde mensen die mijn mond opentrekken. Daarom word mij nu geleerd te lachen. Het is een beetje een vreemde foto geworden, want Aimée lag schuin onder mij op de grond, maar zo lach ik dus..., met mijn kaken op elkaar.

kiekeboe 241111

Gisteren ben ik weer volledig getoiletteerd. Deze keer door Aimée zelf. Zij heeft mij eerst helemaal gekamd en waar nodig het overtollige wol uit mijn vacht verwijderd. Daarna heeft zij mijn kop gefatsoeneerd (oortjes en stop geplukt en mijn wangen een beetje bijgewerkt). Ik ben natuurlijk nog niet showklaar, want het duurt nog ruim twee weken voordat ik mezelf weer mag tonen, maar het scheelt weer wat werk. Daarna moest ik natuurlijk weer op de foto. Toen ik de camera zag ben ik naar binnen geschoten. Ik zag er veel te netjes uit en niet, zoals een echte Glen betaamd, ruig en rommelig. Uiteindelijk ben ik overstag gegaan voor een snoepje en heb daarna als een dolle vrouw door de tuin heen gesjeesd en gerold door het gras totdat ik weer de oude, vertrouwde robbedoes was...

ik vertrouw het niet helemaal 241111

Maywen Nightingale...

Dan maak likken over het verband

Nou, wat ik nu weer meemaak!  Het is midden in de week en Dennis is thuis! Ik vind dat natuurlijk helemaal gezellig, maar hij wil niet, zoals gewoonlijk, met me spelen en dat terwijl hij zo'n leuke, spannende doek om zijn hand heeft. Omdat zo'n lap niet om zijn hand hoort en het ook nog een typische geur heeft die ik niet herken, probeer ik hem natuurlijk te verlossen van dat obstakel. Mijn neus is goed, en ik ruik dat onder die lap een wond zit die ik schoon moet maken en zo snel mogelijk moet laten genezen door er veel over te likken, maar ik kan er niet bij en zodra ik het probeer, kreukt Dennis: "au, au, au, Maywen, niet doen". Dennis heeft gisteren een ongelukje tijdens zijn werk gehad en hij heeft een hele diepe snee tot op het bot van zijn knokkel. Van Aimée moest hij naar de dokter en die heeft er 5 hechtingen in geplaatst die 10 dagen moeten blijven zitten, omdat het, volgens de dokter, een 'rotplek' is. Ik zal me dus in mijn spel met Dennis moeten beheersen en hem vooral lief moeten verzorgen...

Gelukkig mag ik nog wel aan zijn duim sabbelen

't Is moeilijk bescheiden te blijven...

Mijn gewone een mijn showlijn

In mijn laatste blog schreef ik al dat ik druk in training was voor de Bleiswijk show op 6 november en dat ik heel veel moest lopen met Aimée om mooie billen te krijgen. Wanneer wij normaal buiten wandelen gebruik ik mijn brede, sterke lijn, want ik kan behoorlijk trekken, maar wanneer ik mijn showlijntje zie, een heel fragiel satijnen lijntje wat bijna dezelfde kleur heeft als mijn vacht, weet ik wat er van mij verwacht wordt. Ik mag dan showlopen (en dat vind ik leuk!).

Rondje door de ring

Het verschil tussen gewoon lopen en showlopen is, dat ik met gewoon wandelen moet letten op Aimée, maar met showen moet zij letten op mij. Zij moet mijn tempo aannemen, maar mij gelijktijdig de goede richting op sturen en ik mag niet draven, maar flink doorstappen zodat de keurmeester mijn gangwerk goed kan beoordelen. We lopen dan rondjes en figuurtjes door de ring totdat de keurmeester het welletjes vindt en mij wil betasten. Bij grote honden gebeurt dit op de grond, maar wij mochten kiezen: op de grond of op tafel. Aimée weet dat ik me het beste presenteer op tafel wanneer een vreemd iemand aan mij zit.

Sta mooi voor de keurmeester

Zodra ik van tafel af mag, moet ik schuin voor de keurmeesterstafel stil en mooi blijven staan. Dan word ik verder bekeken. Dit vind ik het allerleukste van de hele show. Ik kan mooi staan en Aimée heeft een heel leuk trucje om mijn aandacht te houden, hoe druk het ook is. We zijn dan een echte twee-eenheid en hier krijgen we veel complimenten over, want er zijn maar weinig honden die zo lang mooi en stil kunnen blijven staan... Soms duurt het wel bijna 3 minuten!



Uiteindelijk werd ik Beste Teef en ontving de volgende tekst op mijn keurrapport:
28 mnd sterke, rastypische teef, zeer rastypisch hoofd, voldoende stop, donker oog, scharend gebit, gebogen front, sterke ribbenpartij, goede voorborst, goed hooggeplaatste staart. Ruige vacht, correcte achterhandhoeking, goede rugbelijning, correct gangwerk, prima temperament. 1 Uitmuntend, CAC/CACIB.

Broer en zus

Natuurlijk was ik toen nog niet klaar: ik moest de BOB (Best of Breed of in het Nederlands: Beste van het Ras) battle aan met mijn broertje Laiquendi's Jillian Griffith James. Het spreekt vanzelf, dat Griff uiteindelijk won. Zoals het is in de natuur: mannetjes zijn altijd mooier dan vrouwtjes. Hij heeft dit jaar al zoveel wedstrijden gewonnen, dat hij zich vanaf zondag 6 november 2011 Nederlands Kampioen mag noemen!
Nu ik nog...