Ik word graag gedragen (De trap)

Wat een enge foto, hè? Krijg jij ook dieptevrees wanneer je er naar kijkt? Ik in ieder geval wel en ik zie deze diepte minstens 5 keer per dag! Snap je, dat ik op mijn korte pootjes deze trap niet af ga en echt niet zo snel zal weglopen? Dit is het enige nadeel aan ons nieuwe huis, hoor. Verder heb ik boven een zee aan ruimte en een heerlijk dakterras wat Dennis recent ook nog eens heeft uitgebreid.

Deze hindernis word ik natuurlijk afgedragen en, omdat ik dat wel heel makkelijk en gezellig vind, ook opgedragen! Bij Dennis mag ik op zijn arm en Aimée draagt mij in een speciale tas. Een hondenlift hoeft wat mij betreft niet zo nodig.

Heel toevallig maakte Aimée vanmorgen deze foto's en nog toevalliger was, dat zij later in de ochtend dit stripje van "Of the Leash" op Facebook zag!

Oh ja, normale trappen, recht of draaiend, loop ik met gemak op en af hoor!

De lente is begonnen!

 

Als ik het goed heb gehoord, is het sinds vanmiddag 12:02 uur lente! Nu hoor ik wel vaker iets niet goed en ben op gezette tijden zelfs Oost-Indisch doof, maar het woord "lente" is juist één van mijn favoriete woorden. Lente betekent voor mij heerlijk hele dagen buiten kunnen spelen en lekker rollen in het verse, sappige gras; het zonnetje op mijn vacht; allerlei lekker ruikende bloemetjes kunnen besnuffelen; af en toe achter een vliegend insectje aanrennen; de blote voetjes van Aimée... Nou, weinig lente hoor en al helemaal geen vliegende lammetjes hier. Het is guur; er staat een hele koude wind en zelfs ik heb geen zin om naar buiten te gaan. Verplicht loop ik mijn sanitaire rondje aan de lijn. Ben bang dat ik, wanneer ik door mijn hurken zak om een plasje te doen, zal vastvriezen aan het grasveld, dus doe een "hoge plas". Soms zelfs met een geheven achterpoot. Wanneer ik alles gedaan heb en voldoende meters heb gelopen, vind ik het echt fijn om weer naar huis te gaan. Binnen is het een al beetje lente. In de badkamer staan heerlijk ruikende hyacinten en op tafel staat een mooie kaart met "tulpies" van Oma Anneke. De gedachte aan die vrolijke, huppelende lammetjes maken mij slaperig.... Tot de volgende keer! Zzzz....

Honger...!

hmm, lekker eten!

 

 

 

Terwijl het menseneten op het fornuis staat, is er even tijd om mijn verhaaltje van vandaag uit te werken. Mijn eten staat al klaar, maar ik moet nog even wachten. Het is nog een beetje te koud, volgens Aimée. Ik baal daar wel een beetje van, want ik heb HONGER en ik ben niet zo'n geduldig typje! Ik heb op dit moment de hele dag honger. Ik val 's ochtends aan op mijn bak en ook 's avonds kan ik me nauwelijks beheersen. Tussendoor krijg ik een plakje komkommer of een stukje appel. Vind ik ook heel lekker hoor, maar ik wil meer... Om te voorkomen dat ik straks een "worst op pootjes" word, is Aimée streng en krijg ik hierin helaas niet mijn zin.

op de weegschaal

Vanmorgen mocht ik weer op de weegschaal. Ten opzichte van vorige week ben ik niet aangekomen. Ik weeg nog steeds 16,6 kg. De omvang van mijn buik is wel een klein beetje gegroeid. Vorige week was deze 59 cm en nu 60,5 cm. Ik slaap wel heel veel en graag op dit moment. Zodra ik mij ergens neer laat vallen, ben ik in dromenland (heerlijk!).

Eet smakelijk en voor straks welterusten!

Happy St Paddy's!

Vandaag is het feest! Het is 17 maart en dat betekent dat het Lá Fhéile Pádraig, oftewel St Patrick's Day is. St Patricks Day is de nationale feestdag van Ierland, het land waar ik van oorsprong vandaan kom. Op deze dag herdenken de Ieren de beschermheilige van het land: Sint-Patricius. Overal in Ierland, maar ook wereldwijd in plaatsen waar veel Ieren naartoe geëmigreerd zijn, zoals de Verenigde Staten en Australië, wordt deze dag uitbundig gevierd met openluchtconcerten, kermissen, parades, grote optochten en vuurwerk. Zie het qua festiviteiten maar een beetje als de viering van onze Koninginnedag alleen is groen de kleur die met deze feestdag wordt geassocieerd.

St Patricius leefde in de 5e eeuw na Christus. Een populaire legende over hem vertelt hoe hij de slangen uit Ierland verdreef (vandaar dat er geen slangen zijn op het eiland) en hoe hij een "shamrock", een klaverblad, gebruikte als symbool voor de goddelijke Drie-eenheid van het katholieke geloof. Hij wordt ook voornamelijk afgebeeld met de shamrock in zijn hand, en het klaverblad is ook een embleem voor Ierland (alhoewel de harp het officiële symbool is).

Ik? Ik vier St Paddy's op mijn eigen manier. Heb van Aimée een fijne nieuwe kopvleeskluif gekregen waar ik lekker op heb liggen te knabbelen; heb genoten van mijn zondagse borstel- en kambeurt en lig nu heerlijk op Dennis' schoot uit te buiken van mijn avondmaaltijd.

Nog een fijne zondagavond!

Nog net vrijdag 15 maart

Hallo allemaal!

Gisteren heb ik jullie beloofd dat ik vandaag weer terug zou komen met mijn verhalen over de afgelopen periode, maar lieve mensen, ik ben zo moe en wil eigenlijk alleen maar slapen.

Vandaag ben ik, tussen mijn vele slaapjes door, baldadig geweest en ook wel ondeugend... Aimée had haar handen vol aan mij en oh, ik geniet daar van! Om het goed te maken met haar, heb ik eerder vanavond het laatste stukje van mijn favoriete kluif op haar kussen gelegd. Kan zij ook lekker kluiven dacht ik, maar deze actie werd niet echt gewaardeerd. Zij heeft zojuist mopperend haar kussen verschoond en mijn goedbedoelde gift in de vuilnisbak gegooid!

Ach, morgen een nieuwe dag; nieuwe kansen. Ik ga lekker slapen. Droom lekker en welterusten!

Da's lang geleden!

Vrolijke Maywen

Dag lieve lezers,

Ja echt, ik ben er nog! Ben nooit weg geweest hoor, maar heb een tijdje niets van mij laten horen. We hadden geen tijd, óf geen zin óf ik had op het moment dat Aimée tijd had gewoon even niets te vertellen. Dit betekent niet, dat er niets gebeurd is in de afgelopen maanden. Integendeel! We zijn verhuisd en wonen nu in de stad; Oud en Nieuw heb ik meegemaakt met vuurwerk (nou, dat kan mij weinig boeien); het heeft weer gevroren en gesneeuwd en gedooid en ik heb er een nieuwe beker bij, want ik ben winnaar geworden van de Glen Top Tien 2012. Nou, over al die dingen zal ik in de komende tijd wel gaan vertellen, maar er is iets, of beter gezegd iemand, waar mijn hart en hoofd op dit moment van overloopt: mijn hondenechtgenoot Toby!

Toby (Fiddler's Green Bel Ami)

Toby & Maywen sept. 2012

Toby en ik hebben elkaar echt leren kennen eind september 2012. Eerder hadden wij elkaar wel gezien bij clubmatches, maar dan waren er altijd andere honden bij. Daarnaast mag je tijdens een clubmatch nooit met elkaar spelen en moeten alle honden aangelijnd blijven. Daarom ben ik, samen met Dennis en Aimée, in september een dagje op bezoek geweest bij Toby thuis in België en het klikte direct tussen ons. Met hem kan ik lekker spelen en ravotten, maar ik voel me ook heel veilig en vertrouwd in zijn buurt. Na deze ontmoeting stemden onze baasjes (Toby's baasjes heten Marc en Viviane)  in met ons "huwelijk" en dat is vorige week voltrokken bij de Boxman Plaza in Nunspeet, door dekmeester Ton Boxman.

Twee dagen feest en als afsluiting een heerlijke boswandeling door het Belvédèrebos. Mensen, begrijpen jullie nu, dat mijn hoofd alleen bij Toby is en dat ik hoop dat ons samenzijn ons levende herinneringen zal schenken?

Meer hierover morgen, want ik heb me voorgenomen vanaf vandaag iedere dag weer iets van mij te laten lezen. De ene keer zal het een lang verhaal zijn, de andere keer misschien alleen een fotootje met onderschrift, maar ik hou jullie op de hoogte!

Ik eindig met een mooie foto van de wandeling met Toby op vrijdag 8 maart en zeg jullie: tot morgen!

Belvédèrebos, 8 maart 2013

Een avond bij de dierenkliniek

Maywen ingepakt 16mei12

Nee, niet schrikken hoor, met mij is niets aan de hand! Alle 4 mijn pootjes zitten er nog aan en doen het prima en ik mankeer ook niets aan mijn oren of kop....

Vorige week hebben Dennis en Aimée deelgenomen aan een EHBO-avond bij "mijn" dierenarts en aan het einde van de avond lag IK er zo ingepakt bij. Gelukkig hoefde ik niet met dat roze verband over straat (dan had ik écht wel geprotesteerd) en werd ik, voordat we naar huis gingen, door dokter Anne en assistente Krista van alle bandages bevrijd.

Het begon allemaal zo onschuldig... We gingen even naar de dierenkliniek waar ik ieder jaar mijn prik haal zodat ik geen enge hondenziektes kan oplopen. Ik vind het altijd wel gezellig daar. Ik word vrolijk begroet; de waterbak staat klaar en op tafel staan lekkere kluifjes. Deze keer was het helemaal leuk, want ik was de enige hond. Mijn lijn mocht af en ik kon vrij rondlopen om de omgeving te verkennen. Ik heb achter de balie gelopen; een kijkje in de keuken genomen en rondgesnuffeld in de operatiekamer. Niets boeiends tegengekomen, want het was er brandschoon dus toen ben ik kennis gaan maken met de mensen die, net als Dennis en Aimée, geboeid zaten te luisteren naar wat de dierenartsen Anne en Liesbeth te vertellen hadden. 

Oortjes bekijken

Op een gegeven moment mocht ik met Aimée mee de behandelkamer in. Eigenlijk vond ik het wel een beetje vreemd, want waarom had zij mijn showlijntje bij zich, dat is toch helemaal niet nodig bij de dierenarts? Maar goed, zij zal het wel weten en ik doe wat ze van mij verwacht. Ik laat het wel over me heenkomen...
Nadat iedereen mijn hartje heeft gehoord en mijn trommelvliezen heeft bewonderd, begin ik het een beetje te begrijpen. Ik ben oefenslachtoffer! Had dat dan meteen gezegd, dan had ik me bij binnenkomst anders gedragen!

Dennis verbindt mijn voorpoot

Dierenarts Liesbeth demonstreert hoe een voorpoot verbonden dient te worden en Dennis oefent het daarna op mijn andere poot. Ik begin me nu al best een beetje zielig te voelen en toon dit door net te doen alsof ik overeind wil komen maar niet kan... Yes, dat slaat aan. De eerste "ach..." heb ik te pakken! Ondertussen word ik lief geaaid en wordt er bemoedigend tegen me gezegd dat ik het zo goed doe en zo'n brave hond ben. Ga zo door mensen, hier ben ik dol op! Kom, pak mijn achterpoot ook nog even in. Voor mij geen probleem hoor!

Aimée legt een oorverband aan

Aimée wil graag een van mijn oren of mijn kop verbinden. Ervaring met mijn pootjes heeft zij vorig jaar al opgedaan, maar een kop lijkt haar moeilijk. Terwijl dierenarts Anne haar instructies geeft en mijn bolletje ondersteunt maakt Krista foto's. Nou vooruit dan maar... smile!


Met drie ingepakte pootjes en een verbonden oor lig ik uiteindelijk als een volleerd actrice op de behandeltafel. Wat hebben ze een kunstwerk van me gemaakt (en pfff, wat ben ik blij wanneer Anne en Krista mij weer bevrijden)!

De foto's zien er best een beetje dramatisch uit, maar ik vond het geen vervelende ervaring om mensen te mogen helpen op deze manier. Ik heb geen pijn gehad of angst gekregen voor de dierenarts en zolang Aimée bij mij is, zou ik het zo weer toestaan. Het was een bijzondere avond!

Uitgepakt!